Krien & Quirinus

DE WEBSITE VAN KRIEN VAN DER MEER MET ZIJN OVERPEINZINGEN OVER DE ANTROPOSOFIE EN HET LEVEN

Druk op Afspelen en luister hoe ik 'Yesterday' van The Beatles op de dwarsfluit speel.

PERSOONLIJKE ONTWIKKELING

MONOLOOG MET DE EENZAAMHEID.

1988

Tijdens het opruimen van een kast kwam ik dit vroeger door mij geschreven artikel tegen, en dit artikel wil ik toch delen met de bezoekers van de website! Het enige wat ik verander heb in verband met de leesbaarheid is de indeling, ik had dit geschreven bijna zonder ook maar een alinea.

Wat fijn dat je er was toen ik je nodig had Eenzaamheid, ik kon in je wegvluchten. Weg van al die speldenprikken die de mensen in mijn omgeving mij toezonden, al die opmerkingen, die blikken, die impulsen die van de ene mens naar de andere gaan die deden mij pijn alsof ik het speldenkussen was dat onophoudelijk gebruikt werd.

Door jouw, Eenzaamheid, kon ik mij onttrekken aan die onophoudelijke stroom van impulsen die mij via vrienden, familie, collega’s en kennissen toestroomde, eindelijk een plaats waar ik rust vond, in jouw Eenzaamheid!

Tegelijkertijd echter wat haatte ik je met dezelfde intensiteit als waarmee ik je liefhad want ik kon niet blijvend met je leven want je gaf geen respons op mijn impulsen, Eenzaamheid, je was het leven en de dood voor mij tegelijkertijd.

Ik kon niet met jouw leven en niet zonder jouw.

Ik werd in mijn gevoelswereld door jouw gestreeld door je tastbare aanwezigheid een steun. Als ik echter mij gelouterd had aan jouw aanwezigheid ontstond het verlangen naar menselijk contact en begon ik je haten oh Eenzaamheid.

Ik had je nodig en kon toch niet met je leven tegelijkertijd.

Die tegenstrijdigheid voelde ik in mij en als een jo jo gingen mijn gevoelens daar tussen op en neer, een moment van rust was er slechts bij de keerpunten van het verlangen naar eenzaamheid ten opzichte van de verafschuwing van diezelfde eenzaamheid.

Eenzaamheid, je was en bent nog steeds voor mij een deken waaronder ik lekker behaaglijk weg kan kruipen, weg van al die mensen die mijn buitenwereld vormen, geen vragen meer die gesteld kunnen worden, geen stekelige opmerkingen meer die kunnen kwetsen. Gewoon alleen met jouw Eenzaamheid lekker genieten van je tastbare aanwezigheid waar ik mij nu aan over kan geven voor een langere tijd zonder direct in dat andere uiterste van de haat tegen jouw te vervallen.

Op dit moment voel ik mij een beetje als een overwinnaar van jouw Eenzaamheid want het is alsof je mij niet meer kunt kwetsen, je kan mij niet meer raken met jouw ‘kwetsende aanwezigheid’. Want Eenzaamheid je bent opgelost in mijn innerlijke rust, als een wolf die zijn tanden kwijt is waardoor je mij niet meer kunt bijten.

Nu kan ik mij heerlijk overgeven aan mijn eigen gedachten, gewoon tevreden zittend op de bank met enkel mijn denk- en gevoelswereld  om mij bezig te houden, wat heerlijk om daarbij rustig te kunnen vertoeven. Innerlijk geheel tot rust gekomen alsof ik een stukje dichter bij mijn eigen wezenskern terecht gekomen ben.

Er hoeft niets meer, gewoon tevreden met het “zijn” van het moment.

Echt verslagen Eenzaamheid ben je echter nooit, want hoeveel water ik uit jouw bron ook tot mij neem toch krijg iedere keer opnieuw weer dorst naar menselijk contact, en dat is iets Eenzaamheid waardoor jij mij toch weer op mijn plaats weet te zetten.

Alleen dit Eenzaamheid een lange periode was jij het die bepaalde hoe de strijd gestreden werd, jij was het die de lakens uitdeelde, nu echter voel ik datgene omgekeerd en bepaal ikzelf als een triomfator of ik vrienden opzoek of mijn gedachten en gevoelens verkies om bij te vertoeven.

Toch gebeurt het regelmatig dat je de strijd opnieuw aangaat oh Eenzaamheid, dan blijk je toch weer een zwakke plek in mijn verdediging gevonden hebt en dan is daar weer die behendigheid jouw eigen, Eenzaamheid, om mij daar te raken.

Echter met iedere aanval die je plaatst, Eenzaamheid, maak je mij weer sterker. Eigenlijk moet ik je dankbaar zijn daarvoor, Eenzaamheid, want op die manier heb je mij voor een belangrijk deel helpen vormen.

Echt waar letterlijk vormen oh Eenzaamheid door je vaak zo tastbare aanwezigheid bracht je mij tot ontreddering, tot wanhoop en deed je de smart en pijn die ik van binnen voelde extra benadrukken. Maar toch dit was nodig want ik moest verder en zonder jouw Eenzaamheid was ik waarschijnlijk ingeslapen en jij hield mij gelukkig wakker en in beweging, Eenzaamheid bedankt.

Eenzaamheid waarom die jaren doorgebracht in duisternis, waarom mocht ik die persoon niet blijven die ik was, waarom oh Eenzaamheid?

De gevoelens die jij bij mij wakker maakt hoe moeilijk is dat mij nu weer helder voor de geest te krijgen.

De talloze malen in de achterliggende jaren dat jij mij met succes belaagde door toe te slaan Eenzaamheid als ik iets van slag was door de een of andere onbenulligheid. Of de keren dat ik moedeloos was doordat niets in mijn omgeving nog de bekoring had om mijn aandacht vast te houden mijzelf steeds verder weg voelde zakken in dat moeras van melancholie. Dan kwam jij Eenzaamheid en maakte mijn alleen zijn tastbaar voor mijzelf en ging ik jouw aanwezigheid ervaren als een last die o zo zwaar op mijn schouders drukte dat het pijn deed.

Dat jij met een dergelijke realiteit aanwezig was Eenzaamheid dat kon variëren van enkele uren tot enkele weken en dan kon in die paar uren de optelsom van totale smart net zo hevig zijn als de pijn die ik ervaarde in die enkele weken van tastbare aanwezigheid.

Ik weet het wel Eenzaamheid jij was de eigenlijk oorzaak niet van mijn ‘probleem’, dat waren de veranderingen die in mijn ziel gaande waren. Maar je liet mijn gevoelens tevoorschijn komen en bespeelde deze tere snaren die reageerden met het voortbrengen van klanken iedere keer een nieuwe melodie die zich aaneenrijgend tot een ware symfonie met als thema: ‘veranderingen in mijn gevoelsleven’. Want Eenzaamheid je speelde talloze melodieën maar het thema was iedere keer hetzelfde. Langzaam werd ik verder geleid door jouw Eenzaamheid op deze weg van geestelijke groei die met zoveel keien en gaten  bezaaid was en is tegelijkertijd.

Want ik weet dat het slechtste stuk achter mij ligt, maar evenzo weet ik zeker dat ik nog wel eens keien en gaten tegen zal komen want jouw weg van geestelijke groei is eindeloos.

Met wie kan ik delen van wat erbij mij van binnen leeft. Hoe voel ik het aan alle kanten bruisen  om mij te uiten van die ingetogen vrede die er heerst in mijn gemoed oh Eenzamheid vriend en vijand tegelijkertijd laat ik mij maar tot jouw richten, jij eeuwig zwijgende nooit ook maar enig respons gevend gedachtespinsel opgebouwd uit mijn eigen gemoed.   

Fijn dat je er bent want tot jouw kan ik mij altijd richten, alleen als het omgekeerd is als jij je tot mij richt dan ben ik minder van jouw charmes gediend en besef ik dat er mij weer een moeilijke periode te wachten staat.

Als jij daar wederom als de naakte waarheid voor mij staat. Nu echter ben ik tevreden met alleen mijzelf. Eigenlijk klinkt er nu heel zachtjes een melodietje van: ‘De kleinste dingen die brengen mij tot zingen’.

Eenzaamheid dat gevoel heb ik vaker de laatste tijd, het is alsof de curve van mijn gemoed een duidelijke opwaartse beweging doormaakt. De ups en downs van de momenten bewegen zich mee omhoog, de ups worden geleidelijk hoger en de downs geleidelijk minder diep.

Eenzaamheid helaas voor jouw, de grote rol jouw toebedeeld in mijn groei naar innerlijke rust, wordt steeds kleiner en kleiner. Nog weet je mij wel te raken maar je kunt niet meer doordringen tot de bodem van mijn ziel met je allesverlammende uitwerking. Zelfs de grondtrek van mijn karakter een tijd en wijle alles overheersende melancholie lijkt een stapje terug te moeten doen door de geestelijke groei en de daarmee gepaard gaande gemoedsgesteldheid van innerlijke rust. Oh Eenzaamheid wat een rijkdom deze momenten mee te mogen maken na deze jaren van worstelen met mijzelf om iedere keer opnieuw die melancholie van mij af te schudden het hoofd op te heffen en weer verder te gaan.

Wat een rijkdom nu gewoon bij mijzelf te kunnen vertoeven en te weten hier heb ik op dit moment voldoende aan, er hoeft niets meer, tevreden heet dat dan!

Langzaam voltrok zich de grootse verandering in mijn binnenste, onder aanvoering van jouw oh Eenzaamheid en als machtige assistenten de omstandigheden van een mislukt huwelijk, spanningen in de werksituatie en een bij tijd en wijle alles overheersende melancholie, van het verleggen van mijn belevingspunt van het hoofd naar de hartstreek.

Kort gezegd is dit hetgeen er letterlijk plaats had. De plaats waar ik altijd alles ervaarde was het hoofd alles kwam tot mij en ging van mij uit via dat bewuste hoofd. Alle dingen werden verstandelijk opgenomen en na logisch en nuchter nadenken verlieten de resultaten van mijn overwegingen verstandelijk genomen mij weer.

Hoe leeg en beperkt is dit hoofdleven echter als je daar tegenover de wereld van het gevoelsleven zet! Met als centrale ervaringsplaats de hartstreek.

Als je bewust vanuit dat gevoelsgebied begint te redeneren, te ervaren, te leven. Wat een weelde Eenzaamheid dat op die manier te mogen ervaren.

De rijkdom van die gevoelswereld is eindeloos, door de rust die ik er vond bij mijzelf, het evenwicht wat zich weer herstelde. Door te praten te denken te redeneren vanuit die gevoelswereld dat is iets Eenzaamheid waar jouw lied iedere keer op neer kwam.

Als ik toch weer in dat hoofdleven terecht kwam trof ik daar die ontzettende leegte die er heerste en na verloop van tijd kwam jij Eenzaamheid en wees mij die andere manier van leven juist door het benadrukken van dat hoofdleven.

Jij liet mij iedere keer opnieuw die rijkdom van dat gevoelsleven ontdekken jij stuurde mij eigenlijk bewust de verkeerde kant uit Eenzaamheid maar iedere keer opnieuw vond ik de weg naar dat gevoelsleven.

De veranderingen gingen geheel geleidelijk en ik begon mij zonder het bewust te zijn te uiten via mijn gevoelsleven heel angstig en een beetje schoorvoetend in het begin maar heel duidelijk kwam dit steeds sterker in mijn manier van doen naar voren. Onbewust liet ik toe dat het gevoelsleven zich steeds sterker op de voorgrond plaatste het nam een steeds grotere plaats in bij het ervaren, denken en handelen.

Vriendelijke groeten,  ingedeeld juni 2012,

Krien van der Meer.