|
Krien & Quirinus DE WEBSITE VAN KRIEN VAN DER MEER MET ZIJN OVERPEINZINGEN OVER DE ANTROPOSOFIE EN HET LEVEN |
|
|
|
NATUUR
HET HUISDIERTJE... |
|
April 2011
...EN TOCH NIET ALLEEN
Niet iedereen heeft een huisdier, maar toch veel mensen wel! Waar komt dat idee huisdieren nu eigenlijk vandaan misschien toch wel een soort behoefte dat iemand zich tot een bepaald huisdier aangetrokken voelt, en voor mensen die alleen wonen dan ben je eigenlijk toch niet alleen.
Mijns inziens was dit vroeger heel functioneel, de vraag mag je dan nog van huisdieren spreken, bijvoorbeeld mijn vader had altijd konijnen en dan zo rond de feestdagen stond konijn vast op het menu alleen zijn eigen konijnen slachten dat kon hij niet, dit liet hij doen. Mijn grootvader hield altijd twee varkens die werden dan weer geslacht als ze volgroeid waren, een varken werd zelf opgegeten en van de ander verkocht hij het vlees.
Ieder kiest een eigen huisdier het meest gangbaar zijn natuurlijk katten, honden en vogeltjes. Mijn moeder had vroeger altijd een kanarie, een mannetje want die zingen. Zelf voel ik mij sterk aangetrokken tot gras parkieten, wat mij vooral aanspreekt zijn de verscheidenheid aan kleuren bij parkieten en ze kunnen zo gezellig zitten te tsjilpen in zich zelf, met elkaar, en vaak ook in het spiegeltje
Zelf heb ik een blauwe grasparkiet, een mannetje met blauwe neusdop, vrouwtjes hebben bruine neusdop, zijn naam is HALLO, een verschrikkelijk eigenwijs beest, geef ik hem een blaadje Hollandse andijvie daar is hij gek op, maar Hollandse andijvie is niet het hele jaar verkrijgbaar dus Spaanse andijvie gekocht maar dat moest hij weer niet. Geef ik hem een stukje appel dan kan hij daar zo belangstellend met een scheef koppetje naar zitten kijken en neemt hij de rit naar het appeltje maar let op als het appeltje zuur is moet hij het weer niet. Een maal maakte ik het mee, hij zat uit zijn zaadbakje te eten, en zij ik tegen mijn beestje: “moet je je appeltje niet”, en hij nam direct de rit naar het stukje appel, alsof ze je toch verstaan. Vooral trosgierst (zaadstengel) vind hij erg lekker maar als de stengel op de grond ligt dan moet hij het ook weer niet. Maar elke dag schoon water dat is wel noodzakelijk, want eerst had ik twee vogeltjes toen gaf ik ze twee keer in de week schoon water en dat koste mij wel het ene vogeltje, het beestje werd ziek en ging dood, een beetje gevoel van spijt, berouw. Het vogeltje wat ik nog heb krijgt nu wel meer aandacht, vooral leuk als ik met mijn vinger in de kooi ga want dan gaat hij op mijn vinger zitten.
Tot schrijfs, Quirinus |
|